โยดะยารัตนบุรี (อโยธยาธาตรี, #2)

ลุศักราช ๑๑๒๙ ปีกุน นพศก กรุงศรีอยุธยาปราชัยแก่กองทัพพม่า
เจ้านาย ขุนนาง แลไพร่ฟ้าถูกเทครัวไปเป็นเชลยยังกรุงอังวะ
หนึ่งในนั้นคือพระองค์เจ้ารังสิมา เจ้าครอกผู้หวงแหนมาตุภูมิยิ่งกว่าลมหายใจ
แม้นอังวะปฏิบัติต่อพระองค์อย่างสมพระเกียรติเลือดขัตติยา
แต่ในฐานะเชลยก็มิมีเพลาใดที่ไม่ปรารถนาจะหวนคืนกรุงศรี
ความสำราญเดียวบนแผ่นดินต่างด้าวคือการปะหน้าแม่พลับพลึง
นางข้าหลวงผู้ฉลาดเฉลียว ช่างเจรจา แลขยันทำงานหาอัฐ

ความงามของพลับพลึงเป็นที่หมายปองของบุรุษมากหน้า
แต่ทั่วผืนแผ่นดินอโยธยาจดขอบเขตขัณฑสีมาแห่งอังวะ
หล่อนจะตอบสนองไมตรีจากชายใดก็หาไม่
ด้วยบุรุษเดียวที่ทำให้หวั่นไหวคือ องค์เสด็จที่เทิดทูนไว้เหนือเกล้าปกเกศ