بیگانه‌ی ابدی

چرا سال‌خوردگی این شکلی است؟ سال‌خوردگی والد چرا این شکلی است؟ بعد از برگشتم به ایران بود که فهمیدم مناسبات قدرت بین ما برای همیشه عوض شده. تو دیگر قدرت مطلقه نبودی. سفر سه‌تایی‌مان به شمال را یادت هست؟ من، تو و مادرم. هنوز سیاتیک نداشتم و کل مسیر را من راندم. تو یا چرت می‌زدی یا به رانندگی من گیر می‌دادی و گاهی به مادرم پیله می‌کردی. وارد تونل کندوان که شدیم گفتی «چراغ‌هات رو روشن کن.» روشن بود. گفتم «روشن‌ان.» چند دقیقه بعد که از تونل خارج شدیم موذیانه گفتی «پس حالا چراغ‌ها رو خاموش کن.» دلم می‌خواست خِرخِره‌ات را بجوم. اما از آن طرف می‌دانستم که حالا رابطه‌ی بین ما عوض شده، تو نیازمند اینی که کسی تو را سفر ببرد و مراقبتت کند. دیگر از آن پرویزی که با پیکانش در پیچ‌های جاده چالوس سبقت‌های خطرناک می‌گرفت خبری نبود. طبیعت، یا بهتر است بگوییم زوال، وارد عمل شده بود. حس می‌کردم حالا منم که والد تو شده‌ام.