پنجره و خلاء در نقاشی‌های ادوارد هاپر

علی رغم شرح‌های بی‌شماری که درباره‌ی ادوارد‌ها پر نوشته شده، آثار اندکی به نقش «پنجره» به عنوان موتیف در کارهایش، توجه ویژه داشته‌اند. بسیاری از نویسندگان اهمیت آن را فهمیده‌اند اما در بررسی عمیق‌تر معانی ضمنی تاریخی و نمادینش موفق نبوده‌اند.

چندان عجیب نیست که در بسیاری از تفسیرها پنجره‌های هاپر، نوعی چشم‌چرانی معنا شده باشند. [در آن دوران] این که نقاشی، مخاطب را وادارد تا به شکلی آزاردهنده با سطح تصویر درگیر شود، مفهوم چندان بدیعی نبود. نقاشان فرانسوی‌ای که هاپر آن‌ها را می‌ستود، به طور فزاینده، با جایگاه مخاطب و رابطه‌اش با فضای تصویر ور می‌رفتند. با وجود این، هاپر در فضای پنجره‌های نیویورک معاصرش، به این مفهوم حیاتی تازه و آزاردهنده داد.