همرزمان حسین

این کتاب مشتمل بر ۱۰ سخنرانی معظّمٌ له در ماه محرّم سال ۵۱ است. ایشان بین سال‌های ۴۶ تا ۵۵ به طور متناوب در مناسبت‌های مذهبی به تهران مسافرت می‌کردند و در جلسات مختلف به ایراد سخن می‌پرداخته‌اند. در محرّم سال ۵۱ به تهران عزیمت می‌کنند و در هیئت انصارالحسین (علیه السّلام) و برخی از جلسات دیگر به سخنرانی می‌پردازند. هیئت انصار الحسین (علیه السّلام) از هیئت‌های پرشور و انقلابی تهران بود و بسیاری از مبارزان انقلابی در جلسات این هیئت شرکت می‌کردند و سخنرانان این جلسه نیز از میان روحانیان انقلابی انتخاب می‌شدند. معظمٌ له از ابتدای تأسیس این هیئت بارها در آن سخنرانی کرده بودند. نفس سخنرانی در این جلسه، یک اقدام انقلابی از سوی ایشان تلقّی می‌شد.

ایشان از سوّم محرّم تا ۱۲ محرّم از ساعت ۷:۳۰ تا ۹ صبح در این هیئت بیانات خود را در موضوع سیرهٔ امامان معصوم (علیهم السّلام) در قالب طرح انسان ۲۵۰ ساله مطرح می‌کنند. تمرکز اصلی این بیانات بر تحلیل زندگی امام سجّاد (علیه السّلام) تا امام کاظم (علیه السّلام) است. چهار امام عزیزی که در اذهان متشرّعان آن زمان بیشتر به عنوان افرادی ساکت و منزوی معروف بوده‌اند.