Küstah ve Cüretkar: Türkiye'nin Doksanlı Yılları

Türkiye’nin Doksanlı Yılları kültürel, entelektüel ve siyasi sahaların kesişiminde Türkiye’nin en tartışmalı on yılını bir bütün olarak ele alma teşebbüsü. Fonda pop müzik ve özel televizyonlar, tarihin sonu kutlanılır. Sovyetler sonrası bir dünyadan ekranlardan bolluk, zenginlik, çokluk çağı bangır bangır caka satar. Yeni şöhretler ve yeni medya yepyeni bir pantheon yaratır: Cem Uzan, Sezen Aksu, Fatih Terim, Tarkan, Tansu Çiller, Okan Bayülgen, Mehmet Ağar, Ertuğrul Özkök ve diğerleri bu on yılın podyumunun şöhretler geçididir.

90’lar kibirlidir, küstahtır. Aynı zamanda şamatalı, curcunalı, keyifli, “eller havaya”dır. Cüretkardır. Genç ve dinamiktir. Geleceğe özgüvenlidir. İyimserdir. Türkiye’ye ve geleceğine inanır. 90’lar Efes Pilsen’den Galatasaray ve futbol milli takımına başarılar ve milli gururlar vermiştir. Bugün ekseriyet için 90’lar yitik cennettir. İlk kez nostalji saflık ve masumiyet atfedilen eski zamanlara değil de alabildiğine şamatalı, rengarenk, hedonist zamanlara yönelir. Küstah ve Cüretkar 90’ların bir nostalji öğesi ve hafıza mekanı olarak doğuşunu eleştirel bir şekilde ele alıyor: faili meçhullerden 28 Şubat’a, derin devletin mafyayla eklemlenişinden popüler kültüre “Eski Türkiye”nin değişken ve kopuk parçalarını birleştiriyor.