ฮัสกี้หน้าโง่กับอาจารย์เหมียวขาวของเขา เล่ม 7

ซือเม่ย ซือหมิงจิ้ง
ตลอดมาล้วนเป็นคนอ่อนโยน ความประพฤติสมบูรณ์แบบและอยู่ในโอวาท
เขาเหมือนปุยหิมะที่เพิ่งตกลงมา ขาวบริสุทธิ์ไร้มลทิน
ด้วยเหตุนี้เมื่อบนพื้นหิมะมีฝุ่นธุลีตกต้องเพียงเล็กน้อย ดอกเหมยแย้มบานครึ่งดอกแม้สักกิ่ง ก็ล้วนสะดุดตาจนน่าพะวง
.
เขาเติบใหญ่ขึ้นมาเหมือนดอกถานฮวาที่ผลิบานในราตรีอันยาวนาน
กลีบเลี้ยงเขียวชอุ่มไม่อาจปิดซ่อนสีขาวบริสุทธิ์ที่อยู่ภายใน
กรุ่นหลิ่นหอมขจรขจาย แผ่ราศรีบดบังทุกสรรพสิ่งรอบด้าน
.
บุรุษผู้นี้รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าขาวดุจหยกน้ำแข็ง
นัยย์ตาดอกท้อท่วมท้นด้วยความรู้สึก แวววาวอ่อนละมุนดุจธารวสันต์
ดูแล้วช่างอ่อนโยนนัก เกรงว่าต่อให้บันดาลโทสะขึ้นมา ก็คงนุ่มนวลไปหมด
แนวโค้งของสันจมูกเนียนลื่นอ่อนโยน มากไปกว่านี้สักส่วนก็จะคมเข้มเกินไป น้อยไปกว่านี้สักส่วนก็จืดจางเกินไป
.
ริมฝีปากแดงอิ่มเต็มดุจพลอิงเถาพราวน้ำค้าง
คำพูดที่เอ่ยออกมาล้วนหวานละมุน ความผิดของเขาก็ดี
ความลังเลของเขาก็ช่าง ความเห็นแก่ตัวเพียงเล็กน้อย
บางครั้งบางคราวของเขา ล้วนชัดเจนจนเห็นได้ชัด ทั้งยากจะลืมเลือน
.
เดิมเขาเองก็เป็นคนธรรมดา มิใช่รูปสลักหิน
มิใช่ภาพวาดบนม้วนผ้าไหม เขาเองก็มีความเห็นแก่ตัว