ขุนนางชิงบัลลังก์ เล่ม 7

“ข้าน้อยรู้ดีว่านายท่านไม่ยินดีที่จะช่วงชิงอำนาจ แต่สถานการณ์กำลังดำเนินไปในทิศทางนี้
หากไม่ตามน้ำกลับจะเป็นภัย! เพื่อราษฎรใต้หล้า นายท่านไม่อาจลังเลได้อีกต่อไป!”
เหลียงเฟิงลังเล หากซือหม่ารุ่ยไม่ลงมือชิงบัลลังก์เล่า
“ผู้น้อยยินดีรับโทษ!” จางปินคุกเข่าลงตรงหน้าเหลียงเฟิง หมอบกราบจนศีรษะติดพื้น
นี่เป็นขุนนางตงฉิน ทั้งยังเป็นตงฉินผู้โดดเดี่ยว
ใจเขาอาจคิดเพียงเรื่องเดียว คือการสนับสนุนผู้ปกครองให้สร้างความสงบสุขแก่แว่นแคว้น

และเหลียงเฟิงก็เป็นคนผู้นั้นที่เขาตั้งใจจะส่งเสริมอย่างสุดความสามารถ
ตนจะกลายเป็นฮ่องเต้ผู้ปกครองใต้หล้าได้หรือ
เหลียงเฟิงจะตัดสินใจอย่างไร และแล้วก็มาถึงบทสรุปในเล่มนี้