อขิทโร มหาคุรุเทวา ปรัยวสาน 1 (อขิทโร, #4)

"หากมีเรื่องจนคิดว่าเจ้ารับมือไม่ได้ จงเรียกนามข้า..."
นิ้วเรียวจรดนิ่งมาจับลูกปัดบนลำคอเธออีกครั้ง "ด้วยสิ่งนี้จะพาข้ามาหาเจ้าเอง"
เพราะนี่คือเม็ดลูกปัดแห่งชีวิตจิตใจของเขา เม็ดจ้าวลูกปัด เช่นนั้นหรือ
วาร์จินมองดูลูกปัดท่อนไม้อย่างตื้นตัน "เอ่ยนามของท่าน มหาคุรุเทวา อย่างนั้นหรือ"
"ไม่ใช่...นามแต่กำเนิดของข้าคือ 'ณัลล์' อขิทโร ณัลล์ เรียกตัวตนของข้าด้วยนามนั้น"
"อขิทโร ณัลล์" เธอทวนชื่อนั้นเบา ๆ
มหาคุรุเทวาช่างยิ่งใหญ่ เขาเข้าใจเธอทุกอย่าง
และยอมให้เธอผ่านเข้าไปรับรู้ทุกสิ่งที่ต้องการ
เธอพร่ำเพียรสิ่งใดมา ก็แทบเป็นแค่เศษเสี้ยวธุลีเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
อย่างนี้กระมังที่เรียกว่า"ผู้เป็นใหญ่" มิต้องมีสิ่งใดบ่งบอก
หรือเรียกหาบริวารมาแวดล้อม
เพียงได้ปรากฎเงาของเขาขึ้นมา สรรพสิ่งรอบข้าง ก็พร้อมจะแซ่ซ้องสรรเสริญนาม
ทุกคนรู้สึกมั่นคง เมื่อได้เห็น "มหาคุรุเทวา" เหมือนอย่างที่เธอเป็นอยู่เวลานี้

เธอพึมพำชื่อนั้นอีกหลายครั้ง แม้ยามนี้เขาจะไม่ได้มาปรากฎตัวตามว่า
ด้วยเจ้าของนามคงรับรู้...เสียงเรียกนี้เธอเพียงปรารถนาจะขานชื่อนั้นซ้ำ ๆ
ให้ติดอยู่บนริมฝีปาก และติดตรึงลงไป ทุกห้วงลมหายใจของเธอ
"อขิทโร ณัลล์ ...อขิทโร ณัลล์!"