รสกาล

“คนที่ฝึกพวกนี้ น่าจะเป็นคนที่ชอบสักเลขยันต์อะไรตามตัวใช่ไหมคะ
แต่คุณคราม เอ่อ...ดูไม่เหมือนแบบนั้นเลย”
ชายหนุ่มพ่นหัวเราะเบา ๆ
“คุณนี่...ไม่ทันสมัยเอาเสียเลย
สมัยก่อนชายชาตรีเล่นอาคมก็จำเป็นต้องสักเลกยันต์
เพื่อสำแดงความเชื่อมั่นและข่มขวัญให้ผู้อื่นมองเห็น
แต่วันเวลามันผ่านไปแล้ว
คนเล่นของสมัยนี้ไม่จำเป็นต้องทำให้ของพวกนั้น
ปรากฏให้คนอื่นเขาเห็นกันง่าย ๆ หรอก”
เสียงหัวเราะแบบนั้น เคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน
‘เด็กสาวมะไฟ’ ที่ทำหน้าตลกใส่ขุนคร้ามศึก
จนเปล่งเสียงหัวเราะขำปนเอ็นดูทุกขณะเช่นนั้นหรือ
เธอกำลังทำหน้าตกใจต่อหน้าเขา
เมื่อคิดถึงใบหน้าขุนคร้ามศึกลอยเข้ามาซ้อนทับกับคนตรงหน้าพอดิบพอดี...
ใบหน้าเดียวกัน สายตาเดียวกัน
ขาดแต่เพียงหนวดเคราแบบชายออกศึก
วงแขนล่ำสันที่เคยสักยันต์พร้อยทั่วร่างบ่งบอกความเป็นคนจ้าวอาคม
จอมขมังเวทย์ บัดนี้กลับกลายเป็นหนุ่มใบหน้าเกลี้ยงเกลา
ผมยาวสลวยราวกับนายแบบ
เจ้าของร้าน ‘รสกาล’ เจ้านายสุดหล่อของเธอ
มัยราขมวดคิ้วเรียว... หรือ ‘เขา’ จะเป็นคนคนเดียวกัน!