ชมรมคนมีสัมผัสพิเศษ ตอน อยากได้ ใคร่มี

นิทธันต์เริ่มยิ้ม ก่อนทำเสียงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
"เออ ผมบอกพี่หรือยังว่าลุงฌานพ่อยายนิดมองเห็นอนาคตได้"
"มีคนเห็นอนาคตได้ถมไป เขาเรียกว่าลางสังหรณ์ เป็นเรื่องคลื่นแม่เหล็ก ไฟฟ้าในสมองทำงานไม่ปกติอย่างหนึ่ง"
เสียงปลายสายเหมือนไม่ใส่ใจ
"น้องผมคนหนึ่งรู้ว่าใครป่วยใครไม่ป่วย แค่ได้กลิ่นลมหายใจอีกฝ่าย"ชายหนุ่มแย็บต่อ

"น้องนายจมูกดี คงได้กลิ่นสารเคมีในร่างกายมนุษย์ที่เปลี่ยนเพราะโรคภัยไข้เจ็บ" จักรว่า แต่ได้ยินเหมือนเสียงเขากัดฟันกรอด ๆ อยู่ใกล้ ๆ

"น้องผมอีกคนคุยกัยสัตว์ได้" นิทธันต์ปล่อยหมัดเด็ด โดยทำเป็นแกล้งลืมไปว่าอริสานั้นเคยคุยกับสัตว์ได้ตอนเด็ก ๆ เท่านั้น โตขึ้นพวกหมาแมวกระรอกกระแตก็ไม่ยอมคุยกับหล่อนอีก เล่นเอาน้องสาวคนเล็กของเขาร้องไห้อยู่เป็นเดือน

"ฉันต้องวางแล้ว" สารวัตรจักรตัดบททันที

"เดี๋ยวสิครับ ผมยังไม่เล่าถึงสมาชิกอีกคนเลย นายใหม่...คนนี้เด็ดสุด"

"เอาไว้เล่าที่หลัง ฉันต้องว่างจริง ๆ แล้ว จู่ ๆ ก็ปวดหัวขึ้นมาไม่รู้ทำไม เย็นนี้เจอกันที่วัดสักหกโมงเย็นนะ จะได้ประกาศเรื่องผลพิสูจน์หลักฐานพร้อมหน้าพร้อมตา ดูว่าใครมีพิรุธบ้าง"

"คร้าบผม" ชายหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อวางสาย

พี่จักรเอ๋ยพี่จักร เสร็จเขาละทีนี้!

...............................

รมชมคนมีสัมผัสพิเศษแห่งประเทศไทย

พนิตพร ญาติสนิทของชมรมคนมีสัมผัสพิเศษถูกฆาตกรรมพร้อมสามีก่อนคนร้ายซึ่งก็คือลูกเลี้ยงสติแตกของหญิงสาวจะจบชีวิตตัวเองตามพ่อ และแม่เลี้ยงไป คดีดูง่ายดาย คนร้ายก็ตายไปแล้ว แรงจูงใจเห็นได้ชัดเจน ไม่น่ามีอะไรซับซ้อน แต่ในงานศพของตัวเองคนร้ายกลับออกมาโวยวายว่า "ไม่ได้ทำ"

นิทธันต์จะวางเฉยก็ใช่ที่ ต้องจำใจร่วมมือกับ "มือปราบผีกระเจิง" คู่ปรับเก่าเพื่อสือหาความจริงในการตายของคนทั้งสาม

งานนี้ระหว่าง 'ผีบอก' กับ 'ผีกระเจิง' ใครจะอยู่ใครจะไปคงได้รู้กัน