Σαν βουτιά σε άδεια πισίνα

194

Είναι το λεωφορείο που με πάει στο καινούργιο μου σπίτι
κι έχει κάτι από το 1994
έχω αναμνήσεις μ’ εσένα
στις διαδρομές αυτής της πόλης
χωρίς να την έχουμε περπατήσει μαζί
θυμάμαι ποιον δρόμο περπατούσα
όταν μου έγραφες
ότι είμαι το λουλούδι σου μέσα στο τσιμέντο

το 194 δεν περνάει καθημερινές στη μία και είκοσι το πρωί
περπατάω προς το σπίτι
επιστρέφοντας από το ραντεβού
με τον τύπο
που έκλαιγα ενώ με έγλειφε

κι ενώ σκεφτόμουν τη δική σου γλώσσα

ησυχία

τα παπούτσια
βουλιάζουν στο χιόνι