البته که عصبانی هستم

دوبراوکا اوگرشیچ نویسنده‌ای یوگسلاو است. بعدِ تجزیه‌ی یوگسلاوی، هویت ملی‌اش به یغما رفت و برای کروات‌شدن زیر فشار قرار گرفت. چرا؟ چون زاگرب خانه‌اش بود. وقتِ تصمیم‌گیری بود: آیا هویت تازه‌اش را می‌پذیرفت؟ آیا به نبردِ تفوقِ کرواسی می‌پیوست؟ آیا از فرصت استفاده می‌کرد، بی‌صدا از کشور می‌زد بیرون و از نو در کشوری دیگر ریشه می‌دَواند؟ یا نه، می‌گفت «هر چه بادا باد! من یوگسلاو‌اَم!» اوگرشیچ از همین دسته‌ی هر چه بادا بادها بود. او قلمش را چون اسلحه‌ای بالا گرفت، و علیه کسانی که برای ربودنِ هویت یوگسلاوش دست‌به‌یکی کرده بودند، اعلام جنگ کرد.
اوگرشیچ به کرواتی می‌نویسد و به ترجمه‌ها برای معرفی آثارش به دنیای انگلیسی‌زبان بَسنده می‌کند. او در هیچ مصاحبه یا متنی اصرارش را به نوشتنِ صرف به زبان مادری توضیح نداده اما می‌شود با در نظر گرفتن مجموع آثار او اینطور برداشت کرد که نوشتن به زبانِ کرواتی مقاومت شخصی و همیشگی اوست در برابر انکار هویت یوگسلاوش. می‌توانند گذرنامه‌اش را بگیرند، لقب جادوگر بهش بدهند، مجبورش کنند حرفه‌اش را در کشورهایی دیگر ادامه بدهد اما نمی‌توانند زبانی را تغییر دهند که برای نوشتن انتخاب کرده. او شهروند ادبیات است و یک یوگسلاو که به کرواتی می‌نویسد. کتاب‌های او در کنار نویسندگانی صرب، بوسنیایی، اسلوونیایی و مقدونیه‌ای در قفسه‌ی کتاب‌های اسلاویک کتابخانه‌ها می‌مانند تا آخرین گواهی‌های به‌جامانده از یوگسلاوی‌ای باشند که روزگاری وجود داشت.