Naar Merelbeke

De herinneringen van een "kleine Vlaamse leugenaar" op zoek naar de verloren tijd.

Op groteske, maar even vaak ontroerende wijze steekt Stefan Hertmans (Gent, 1951) in zijn roman 'Naar Merelbeke' de draak met de drang die in elke schrijver huist, en dus ook in hem: het verlangen om zijn eigen kleine 'Op zoek naar de verloren tijd' te schrijven.
Maar de "Grote Verteller" is hier een "aanstellerke" geworden, zoals zijn moeder hem na de verrassende ontknoping noemt. Bij de begrafenis van zijn legendarische oom Doresta zit hij stilletjes te juichen in de kerk: "Hij bestaat niet, jubelde het in mij, hij bestaat niet." Maar hebben we inmiddels niet toch fragmenten van het boek in handen waarin hij ons meeslepend over zijn jeugd wil vertellen?
Met "Naar Merelbeke" heeft Stefan Hertmans een ironische bekentenis geschreven, maar ook een aanstekelijke pastiche op een van de opvallendste thema's van de Vlaamse literatuur: dat van de eigen roots.