Pakty z zaświatami (Welesówna, #3)

Osiemnastka, magia i odpowiedzialność za równowagę światów? Tosia zdecydowanie nie prosiła o takie wakacje.

Zasada numer trzy: kiedy podpisujesz pakty z zaświatami, zawsze czytaj drobny druczek.

Wakacje na Mazurach pachną słońcem i sprayem na komary, ale błogie lenistwo nie mieści się w korzyściach bycia Welesówną. Jak tu spać do południa, gdy wiły podejrzanie się mnożą, bies knuje coś związanego z wymiarami (nie każcie Ted tego tłumaczyć, nie zdaje matury z fizyki!), a wodnik i wikary sądzą się o władzę nad jeziorem?

Tosia, z dojrzałością właściwą narwanej osiemnastolatce, próbuje jak najlepiej wypełniać swoje zadania Welesówny. Postanawia przestać przejmować się tym, na co nie ma wpływu. W teorii brzmi dobrze, prawda?

W praktyce wizyty biesa o czwartej nad ranem, jego podejrzane propozycje, nieobecność Welesa i Witek, który nie przejmuje się swoją przyszłością, to tylko czubek góry lodowej problemów, które aż proszą się o rozwiązanie, na przykład przy użyciu fulgurytu.

Dobra Welesówna nigdy się nie poddaje, nawet gdy w grę wchodzą dziwnie zachowujący się rodzice, pakty z demonami i chłopak, który o uczuciach milczy w wielu językach. Jedno jest pewne, Tosia jest świetną Welesówną. Tylko musi w to uwierzyć!